حسن عابدینی

 گزارش خبر تلویزیونی در حقیقت روایت یک داستان است برای مخاطب . مخاطبی که نه او را می بینیم و نه می شناسیم . این بدان معنا نیست که با همه انها از نظر فکری غریبه هستیم. بیشتر اوقات با خواسته ها و دل مشغولی طیف گسترده یی از انها اشناییم. مخاطب سنجی ، افکار سنجی و نظر سنجی در زمره راههایی است که دست اندرکاران برای نزدیک شدن به دغدغه مخاطبان از ان کمک می گیرند.   

  داستان خبری تلویزیوین کوتاه است. زمان یک داستان خبری حدود 90 ثانیه است. با این همه باید همه ویژگی نقل یک داستان کوتاه را داشته باشد. طرح یا سناریو ان باید مناسب باشد. هم برای طیف قابل قبولی از مخاطبان جذاب باشد و هم قابیلیت طرح در تلویزیون را داشته باشد.

 نقش اول این داستان دست کم برای نویسنده مشخص باشد. نقش محوری ممکن است یک فرد باشد یا حتی یک شی. تفاوتی نمی کند اما نحوه پرداختن به ان متفاوت است.

  نشان دادن فضای حاکم بر داستان هم در زمره موضوعهای کلیدی است که خبرنگار تلویزیونی باید مد نظر قرار دهد. برای بیان فضای حاکم بر رویداد به جای کلمه از تصویر استفاده شود. دوربین در این زمینه معجزه می کند.

شنونده زمانی پیگیر داستان خواهد بود که سیر رخدادها با فراز و فرود توام باشد . گنجاندن گره از یک سو و ایجاد درگیری ذهنی برای گشودن ان ،‌ راهی برای همراه کردن مخاطب است. فریب مخاطب و ابهام افرینی مد نظر نیست.

 بیان اوج داستان هم ازموضوعاتی است که گزارشگر باید به ان توجه کند. با این همه داستان خبری نه یک سریال 90 قسمتی و نه یک فیلم سینمایی 90 دقیقه یی  است بلکه فقط 90 ثانیه است. نماها باید کوتاه باشد. جملات باید کوتاه باشد. در یک کلمه " مفاهیم زیاد " در قالب " نماها و جملات کوتاه" بیان کنید. سخت است اما ممکن